قرارهای بی قرار
1391/04/17 :: نویسنده : سجاد كریمى

..در یكی از یادداشت هایش نوشته بود:

وقتی با قطار عازم جبهه بودم، در عالم رویا دو نفر را دیدم كه یكی از آنان لباس فرم (سپاه) پوشیده بود و دیگری به من اشاره كرد و گفت: آن آقا، امام حسین (ع) است كه با لباس سپاه ایستاده! از خواب بیدرا شدم. عظمت این لباس پی بردم و با خود عهد كردم تا زمانی كه بنده ای خالص نشده ام لباس سپاه را نپوشم. امیدوارم زمانی لباس سپاه را به تن كنم كه بنده ای صالح و مجاهدی خالص باشم…
پاسدار شهید «حسین میوه چی» از بچه های مخلص مخابرات لشكر علی بن ابی طالب (ع) بود. نظم و اخلاص از خصوصیت بارز او بود كه بال در بال تا هنگام شهادت وی را همراهی كردند.
با این كه عضو رسمی سپاه بود او را با لباس فرم ندیدم حتی در آن روز كه اخلاصش پر زد و او را به كوی شهادت رساند.

به نقل از محمد خامه یار/كتاب بایاران سپیده




نوع مطلب : شهـدا، 
برچسب ها : حسین میوه چی، لشكر علی بن ابی طالب (ع)، عضو رسمی سپاه، امام حسین (ع)،
لینک های مرتبط :
1391/04/16 :: نویسنده : سجاد كریمى

این جشن ها برای تو تشکیل می شود

این اشک ها برای تو تنزیل می شود

وقتی برای آمدنت گریه می کنیم

چشمانمان به آینه تبدیل می شود

بوی خزان گرفته ی پاییز می دهد

سالی که بی نگاه تو تحویل می شود

ایمان ما که اکثراً از ریشه ناقص است

با مقدم ظهور تو تکمیل می شود

تقویم را ورق بزن و انتخاب کن

این جمعه ها برای تو تعطیل می شود

ای آخرین بهار چرا دیر کرده ای؟!

ای مرد با وقار چرا دیر کرده ای؟!





نوع مطلب : شعر، مذهبی، 
برچسب ها : امام زمان، شعر آیینی، علی اکبر لطیفیان،
لینک های مرتبط :
1391/04/15 :: نویسنده : سجاد كریمى

زلفت اگر نبود، نسیم سحر نبود

گمراه می شدیم نگاهت اگر نبود

مهر شما به داد تمنای ما رسید

ورنه پل صراط، چنین بی خطر نبود

تعداد بی نظیریِ تان روی این زمین

از چهارده نفر به خدا بیشتر نبود

پیراهن، اشتیاق نسیمانه ای نداشت

تا چشم های حضرت یعقوب تر نبود

بی تو چه گویمت که در این خاک سرزمین

صدها درخت بود ولیکن ثمر نبود

ای آخرین بهار چرا دیر کرده ای؟!

ای مرد با وقار چرا دیر کرده ای؟!





نوع مطلب : شعر، مذهبی، 
برچسب ها : امام زمان، شعر آیینی، علی اکبر لطیفیان،
لینک های مرتبط :
1391/04/14 :: نویسنده : سجاد كریمى
انتظار شناسنامه شیعه است، هویت و اعتبار اوست.
شیعه با انتظار زنده است و با انتظار معنا می یابد.
 هر کس خود را شیعه می داند باید منتظر باشد.
 انتظار روایت عشق است.
 رمز پایداری و استقامت و حبل المتین همه آنانی که می خواهند با عشق زندگی کنند.
پرشکوه ترین و سترگ ترین مفهوم بودن و رمز جاودانگی آنانی که نمی خواهند جاهلانه بمیرند.






نوع مطلب : مذهبی، 
برچسب ها : امام زمان، انتظار،
لینک های مرتبط :
1391/04/14 :: نویسنده : سجاد كریمى

رفتم بیرون ، برگشتم ، هنوز حرف می زدند..!

پیرمرد می گفت: جوون! دستت چی شده؟ تو جبهه این طوری شدی یا مادرزادیه؟

حاجی خندید، آن یکی دستش را آورد بالا گفت: این جای اون یکی رو هم پر می کنه. یه بار تو اصفهان با همین یه دست ده دوازده کیلو میوه خریدم برای مادرم.

.

پیرمرد ساکت بود. حوصله ام سررفت. پرسیدم: پدرجان! تازه اومده ای لشکر؟

حواسش نبود گفت: این چه جوون بی تکبری بود. ازش خوشم اومد. دیدی چه طور حرفو عوض کرد؟ اسمش چیه؟

گفتم:"حاج حسین خرازی"





نوع مطلب : شهید خــــرازی، 
برچسب ها : حاج حسین خرازی، جوون بی تکبر،
لینک های مرتبط :
 تو شه زاده ای و علی اکبری
 علی اکبری یا که پیغمبری؟!

 درِ خانه ات ازدحام گداست
 ولی خم به ابرو نمی آوری

 تو آنی که در بین گهواره ات
 به نازی دل عمه را می بری

 مرا از مناجات شب بهتر است
 دو رکعت نماز علی اکبری

 برای اذان گفتن کربلا
 تو از هر کسِ دیگری بهتری

 نمازت نیاز شب کربلاست
 گرفتار تو زینب کربلاست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
رای دادن به وبلاگ سردار تنها
کلیک کنید




نوع مطلب : شعر، مذهبی، 
برچسب ها : حضرت علی اکبـر ع، روز جوان،
لینک های مرتبط :
دوباره زمزمه ی کاسه های خالی ما

پس از نیامدنت گوشه ی خیابان ماند

شبیه شنبه ی هر هفته پشت پنجره ام

و کوچه کوچه شهرم دوباره زندان ماند...

متن زیر نامه‌ای از یک جانباز شیمیایی ایست که برای امام زمان(عج) نوشته شده
به نوعی درد و دل به حساب می آید(توصیه می کنم کامل بخوانید)

"باسمه تعالی"

مرا می‌شناسی.
من یک روستایی‌ام.
یکی از روستاهای دور دست سرزمینمان ایران.
از مهد نام آوران و دلیران آذربایجان.
شاید مرا نشناسی!
خیلی ها مرا نمی‌شناسند.
اهل زمین که با یک روستایی دورافتاده  و ساده کاری ندارند.
اصلا برایشان مهم نیست که کسی اینجا دردی داشته باشد.
اینان بزرگان را می‌شناسند حاکمان را دوست دارند، مسئولان را می‌شناسند، کسی با ما کاری ندارد.
خیلی وقتها دوستان و رفیقان هم آدم را فراموش می کنند.

ارباب من؛
آیا تو هم مرا فراموش کرده‌ای؟
تو هم مرا نمی شناسی.
البته که خوبان را می شناسی. تو را با ما چه‌کار!
ولی من تو را می شناسم.
با عقل و قلب کوچک خود تورا شناخته‌ام.
پیامبرمان (ص) نیز فرموده است که "هرکس امام زمان خویش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است".

 مولای من مرا بیاد بیاور؛ آن لحظه‌ای که در شب تاریک در فاو، شلمچه، جزیره مجنون و... با آنانی که می شناختیشان، یک‌صدا تو را فریاد می زدیم.
من همان فرد کوچک و ناچیزی بودم که با لحن ساده خود یابن الحسن می‌گفتم و سرود العجل سر می‌دادم.

آری من همان بچه بسیجی هستم که به امر نائب تو آمده بودم.
همانی که تفنگ "ام یک" از من بلندتر بود.
همانی که وقتی کلاه آهنی می‌گذاشتم چشمانم را نیز می‌پوشاند.
همانی که در جزیره مجنون و شلمچه  به دنبال بمباران شیمیایی صدام، مزه شیمیایی را چشیدم.
چند لحظه‌ای می‌شد که هیچ چیز نمی‌دیدم، نفسم به سختی بالا می‌آمد.

آری مولای من، همان لحظه نیز تو را صدا می زدم.
درست است که از مقربین نبوده‌ام، ولی در حد توان از مریدانت بوده و هستم.
ای کاش مرا نیز از پیروانت به حساب می‌آوردی.
چرا که خود فرموده ای: "من در همه حال از احوال پیروانم آگاهم".

 مولای من، روز به روز وضعم دشوارتر می‌شود.
دیگر زندگی برایم به سختی می‌گذرد.
قلبم یاریم نمی کند.
پزشکان کارآیی ریه‌هایم را روز به روز کمتر گزارش می‌دهند.
امسال 68% اعلام کرده‌اند.
اعصابم دیگر توان هیچ چیزی را ندارد.
بسیاری مواقع ، به دنبال درگیری و مشاجره با اعضای خانواده گریه‌ام می‌گیرد.
از خشونتی که چند لحظه قبل انجام داده‌ام از خودم بدم می‌آید.
به خدا دست خودم نیست.
فکر کنم همان شیمیایی که آن موقع خورده‌ام مرا متلاشی کرده است.

از رنجها نمی‌نالم، چرا که خود پذیرفته و رفته ام.
از مشکلات مالی نمی‌گویم.
نمی گویم که هزینه یکبار مراجعه به پزشک نیم میلیون تومان می‌شود، چون اینها را هم با قرض و وام پرداخت می‌کنم.
از طعنه عوام نمی‌گویم که زیاد ناراحتم نمی‌کنند.

آقای من، یادت هست موقعی که ما اعزام می‌شدیم؛ کسانی پشت میزها نشسته بودند؟
یادت هست افرادی خوش سیما ما را به شرکت در جبهه‌ها فرا می خواندند؟
یادت هست که بعضی‌ها می‌گفتند امام تکیف کرده که همه به جبهه بروند، ولی خودشان نمی رفتند!!؟
حتما که یادت هست.

آری همانان الان نیز هستند!
البته کمی فرق کرده‌اند، میزهایشان بزرگ‌تر و رنگین‌تر شده، اتاقشان را مبلمان کرده‌اند، گلهای چند صدهزار تومانی گوشه اتاق چشم را خیره می‌کند.
رقص صندلی گردانشان دل را می‌نوازد.
همانان که رفته رفته اندازه ریش‌هایشان کوتاهتر شده و صورت‌هایشان صافتر و خوش سیماتر!
اصلا به من چه، به من چه ارتباطی دارد.
حتما لیاقتش را دارند.

آری اینان وقتی ما را در اداره و بنیاد جانبازان یا بهتر بگویم بنیاد و اداره خودشان! می‌بینند، دعوایمان می‌کنند، ما را دیوانه خطاب می‌کنند.
از یقه ما می‌گیرند و مثل ... از اتاق مجللشان بیرون می‌اندازند.
تو را به خدا بگذارید چند لحظه ای نیزما در اتاقتان روی مبل سلطنتی، زیر کولر گازی بنشینیم، ما که در روستایمان کولر ندیده ایم.

نه آقای من، ما لیاقت نشستن در آنجا را نیز نداریم.
اینان مسئول، امید و مشاور خانواده جانبازان هستند!
اینان به عنوان مشاوره به زنانمان می‌گویند که برو از شوهرت طلاق بگیر! تو چه گناهی داری که زن جانباز شدی.

آری مولای من وضع این گونه است.
خود بهتر می‌دانی که چه نامه‌ها ننوشتم، با چه کسانی درد دل نکرده ام.
دیگر خسته شده ام، شاید این آخرین انشاء من باشد.

ای عزیزتر از جان؛
برگ‌ها و اسنادم را در پوشه سبزرنگ در گوشه اتاقمان دیده‌ای؟
اسم اداره کل بنیاد هم آنجا هست.
همان جائی که به زن بنده مشاوره داده بودند.
خدا پدرشان را رحمت کند.
نام فرد مسئول درمانی استانمان که با تهدید و توهین مرا از اتاقش بیرون انداخت هم آنجا هست.
حتماً برگه‌های پزشکی و نسخه‌هایم را نیز دیده‌ای.
پس به هر که بتوانم دروغ بگویم به تو و خودم که نمی‌توانم.

دیگر خسته شده‌ام.
از مسئولین چیزی نمی خواهم چون دیگر برایم ارزشی ندارند.
آخرش مثل خیلی از همرزمانم که بعد از جنگ به خاطر همین مشکل راحت شده و به آرزویشان رسیدند، من نیز تمام خواهم کرد.
پس زیاد نمانده است.
خواستم قلبم خالی شود.

حمید باکری گفته بود: دعا کنید شهید شوید که بعد از جنگ چه مشکلاتی به سرمان خواهد آمد. حیف که آن موقع نشد ، البته لایق نبودیم. پس اربابم مرا از همرزمانم جدا مکن..

جانباز شیمیایی ، محمد برقی - ۱۲/۹/۸۹
استان آذربایجان شرقی - شهرستان شبستر- روستای شیخ ولی





نوع مطلب : مذهبی، شهـدا، شعر، 
برچسب ها : امام زمان، درد و دل با امام زمان، جانباز شیمیایی،
لینک های مرتبط :
1391/04/8 :: نویسنده : سجاد كریمى

بچه ها، امام زمان(عج)کمی جلوتر منتظر شما هستند...

.

سال 61،عملیات رمضان بود.بچه ها به خط زده بودند،اما خط لو رفته بود.اونجا دیگه دشت نبود شده بود تیکه ای از جهنم.

از همه طرف تیر و ترکش و خمپاره می خورد.شدت آتش اون قدر زیاد بود که کل گردان زمین گیر شده بود و همه به حالت سینه خیز روی زمین.

همه منتظر فرصتی بودند که بشه به جلو حرکت کرد،که یهو صدایی اومد؛صدایی مثل صدای سینه زنی.با خودم گفتم وسط این جهنم و سینه زنی؟؟؟

اما نه صدا رو درست شنیده بودم.وقتی که پشت بندش صدای"یا حسین،یا حسین" اومد،دیگه مطمئن شدم.

برگشتم و نگاه کردم دیدم برادر قلی پور فرمانده گردان عمّار از لشگرمحمد رسول الله(ص)هستش که داره سینه میزنه.همون طور که سینه می زد و "یا حسین،یا حسین" می گفت.فریاد می کشید : "بچه ها، امام زمان (عج) کمی جلوتر منتظر شما هستند ." و هی حرفش رو تکرار می کرد .

انگار یکدفعه معجزه شد، همه بلند شدند و با یه شور و حال خاصی ، زدند به دل خط ، به سمت دشمن .

چند دقیقه ای بیشتر نگذشت که خط شکسته شد و افتاد دست رزمندگان اسلام .





نوع مطلب : شهـدا، مذهبی، 
برچسب ها : رزمندگان اسلام، سینه زنی، امام زمان، عملیات رمضان،
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 22 )    ...   2   3   4   5   6   7   8   ...   
درباره وبلاگ

بالتــــــ شکستــه است اگـــر
غمتـــــــ مبــاد
شهادتـــــ بال نمی خواهـــد..حـــــــــال می خواهد
حال را پس از شهادتــــــ می دهند
نه پیش از آن...
مدیر وبلاگ : سجاد كریمى
نظرسنجی
نظر شما در مورد وبلاگ؟







نظر شما در مورد وبلاگ؟







جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

                    
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات