تبلیغات
قرارهای بی قرار - مطالب شهید مهدی باکــری
قرارهای بی قرار

شهید مهدی باكری در سخنرانی پیش از عملیات بدر در جمع رزمندگان به آنها توصیه می‌كند از زمانی كه آماده می‌شوید برای عملیات 70 مرتبه قل هوالله را بخوانید. زمانی كه شروع به حركت می‌كنید باید لاحول و اقوه الا بالله العلی العظیم را بگویید و زمانی كه می‌خواهید تیراندازی كنید رای هر تیرتان سبحان‌الله بگویید.
این گوشه‌ای از سخنان منتشر نشده‌ی شهید باكری فرمانده لشكر 31 عاشورا بود كه پیش از عملیات بدر گفته بود.
متن كامل این سخنان در پی می‌آید؛
 
بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم لاحول و لاقوه الا بالله علی‌ العظیم با درود و سلام به پیشگاه معظم ولی عصر (عج) و نایب برحق او امام امت(صلوات‌ جمع)
از یك طرف هوا سرد است و برادرها مقداری ناراحت هستند و از طرفی تصور می‌كنم كه شاید دیگر فرصت نباشد با برادرها آخرین صحبت‌هایم را بكنم لذا چاره‌ای ندیدم كه امروز صبح اگر هوا سرد هم باشد با برادرها صحبت كنیم. انشاءالله كه صحبت به درازا نكشید. حال كه بیش از یك سال از عملیات خیبر می‌گذرد هم حضرت بقیه‌الله، امام بزرگوار، خانواده شهدا، امت صبور ایران، مستضعفین كه در سایر كشورها قلب‌هایشان بخاطر اسلام و بخاطر انقلاب در تپش است منتظرند تا بار دیگر شاهد حماسه رزم‌آوران اسلام در مقابل كفاری باشند كه قد علم كرده و تصمیم گرفته‌اند كه مانع راه خدا باشند و این مسئولیت بر عهده ملت بزرگوار ماست و جای بسی شكرگذاری دارد كه خداوند متعال این افتخار را نصیب ما و شما برادرها كرده است كه این حماسه با دست‌های ما شكل گیرد. همه منتظرند تا این مسئولیت بزرگ انجام گیرد.





ادامه مطلب


نوع مطلب : شهید مهدی باکــری، شهـدا، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

انگار می‌شناسیش‌. نگاهش‌ آشنا است‌. لب‌خندش‌ هم‌. دستور دادنش‌ وحتا عصبانی‌شدنش‌. شاید قبلاً او را دیده‌ باشی‌. با او زندگی‌ كرده‌ باشی‌ یاجنگیده‌ باشی‌. شاید هم‌ از او فقط‌ نامی‌ شنیده‌ باشی‌. چه‌ فرقی‌ می‌كند؟انگار می‌شناسیش‌.

مهدی‌ باكری‌ همین‌ نزدیكی‌ها، روی‌ همین‌ زمینی‌ كه‌ رویش‌ هستی‌ به‌ دنیاآمد. درس‌ خواند و بزرگ‌ شد. مبارزه‌ كرد و جنگید. بعدها فرمان‌ده‌ لشكرعاشورا شد. قرار بود از رود عبور كند و گذشت‌، اما هیچ‌ وقت‌ بازنگشت‌.نمی‌دانم‌ شاید دلیل‌ آشناییت‌ همین‌ رفتنش‌ باشد، اگر آب‌ را بشناسی‌ وفرمان‌ده‌ لشكر عاشورا را.

آن‌هایی‌ كه‌ او را دیده‌اند، چیزهایی‌ درباره‌اش‌ می‌گویند كه‌ شایدباوركردنش‌ ـ اگر نخواهی‌ باورشان‌ كنی‌ ـ مشكل‌ باشد. این‌ها پاره‌ای‌است‌ از همان‌ گفته‌ها..::

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سال‌ پنجاه‌ و دو تازه‌ دانش‌جو شده‌ بودم‌. تقسیممان‌ كه‌ كردند، افتادم‌خوابگاه‌ شمس‌ تبریزی‌. آب‌ و هوای‌ تبریز به‌م‌ نساخت‌، بدجوری‌مریض‌ شدم‌. افتاده‌ بودم‌ گوشه‌ی‌ خوابگاه‌. یكی‌ از بچه‌ها برایم‌ سوپ‌درست‌ می‌كرد و ازم‌ مراقبت‌ می‌كرد. هم‌اتاقیم‌ نبود. خوب‌نمی‌شناختمش‌. اسمش‌ را كه‌ از بچه‌ها پرسیدم‌، گفتند «مهدی‌ باكری‌.»

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

رفتیم‌ توی‌ شهر و یك‌ اتاق‌ كرایه‌ كردیم‌. به‌م‌ گفت‌ «زندگی‌ای‌ كه‌ من‌می‌كنم‌ سخته‌ها.»

گفتم‌ «قبول‌.»

 برای‌ همه‌ كارش‌ برنامه‌ داشت‌؛ خیلی‌ هم‌ منظم‌ و سخت‌گیر. غذا خیلی‌كم‌ می‌خورد. مطالعه‌ خیلی‌ می‌كرد. خیلی‌ وقت‌ها می‌شد روزه‌می‌گرفت‌. معمولاً همان‌ روزهایی‌ هم‌ كه‌ روزه‌ بود می‌رفت‌ كوه‌.

به‌ یاد ندارم‌ روزی‌ بوده‌ باشد كه‌ دو نفرمان‌ دو تا غذا از سلف‌ دانشگاه‌گرفته‌ باشیم‌. همیشه‌ یك‌ غذا می‌گرفتیم‌، دو نفری‌ می‌خوردیم‌. خیلی‌وقت‌ها می‌شد نان‌ خالی‌ می‌خوردیم‌. شده‌ بود سرتاسر زمستان‌، آن‌ هم‌توی‌ تبریز، یك‌ لیتر نفت‌ هم‌ توی‌ خانه‌مان‌ نباشد. كف‌ خانه‌مان‌ هم‌ نم‌داشت‌، برای‌ این‌كه‌ اذیتمان‌ نكند چندل چندلا پتو و فرش‌ و پوستین‌می‌انداختیم‌ زمین‌.

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سال‌ پنجاه‌ و شش‌ پادگان‌ ارومیه‌ خدمت‌ می‌كردم‌. آمدند گفتند «ملاقاتی‌داری‌.»

مهدی‌ بود. به‌م‌ گفت‌ «باید از این‌جا دربری‌.»

هر طور بود زدم‌ بیرون‌. من‌ را برد خانه‌ی‌ عمه‌ش‌. كلی‌ شیشه‌ی‌ نوشابه‌آن‌جا بود. گفت‌ «بنزین‌ می‌خوایم‌.»

از باك‌ ژیانم‌ بنزین‌ كشیدم‌ بیرون‌. شروع‌ كردیم‌ كوكتل‌مولوتف‌ ساختن‌.خوب‌ بلد نبودم‌ اما مهدی‌ وارد بود. چند تایش‌ را بردیم‌ بیرون‌ شهر وامتحان‌ كردیم‌.

ازش‌ خبری‌ نداشتم‌. كوكتل‌مولوتف‌هایی‌ را هم‌ كه‌ ساخته‌ بودیم‌ ندیدم‌.دو ـ سه‌ روز بعد شنیدم‌ مشروب‌فروشی‌های‌ شهر یكی‌ یكی‌ دارد آتش‌می‌گیرد. حالا می‌فهمیدم‌ چرا ازش‌ خبری‌ نیست‌.

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

همان‌ اول‌ انقلاب‌ دادستان‌ ارومیه‌ شده‌ بود. من‌ و حمید را فرستاد برویم‌یك‌ ساواكی‌ را بگیریم‌.

 پیرمردِ عصا به‌ دستی‌ در را باز كرد. گفت‌ «پسرم‌ خونه‌ نیست‌.»

 گزارش‌ كه‌ به‌ش‌ می‌دادیم‌، چند بار از حال‌ پیرمرد پرسید. می‌خواست‌مطمئن‌ شود نترسیده‌.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دخترِ خانه‌ بودم‌. داشتم‌ تلویزیون‌ تماشا می‌كردم‌. مصاحبه‌ای‌ بود باشهردار شهرمان‌. یك‌ خورده‌ كه‌ حرف‌ زد، خسته‌ شدم‌. سرش‌ راانداخته‌ بود پایین‌ و آرام‌ آرام‌ حرف‌ می‌زد. با خودم‌ گفتم‌ «این‌ دیگه‌ چه‌جور شهرداریه‌؟ حرف‌ زدن‌ هم‌ بلد نیست‌.»

بلند شدم‌ و تلویزیون‌ را خاموش‌ كردم‌. چند وقت‌ بعد همین‌ آقای‌شهردار شریك‌ زندگیم‌ شد.


پ.ن::برای رای دادن به وبلاگ ما روی لینک زیر کلیک کنید/ممنون میشم/

رای دادن به وبلاگ





نوع مطلب : شهید مهدی باکــری، 
برچسب ها : خاطرات شهید مهدی باکری،
لینک های مرتبط :


درباره وبلاگ

بالتــــــ شکستــه است اگـــر
غمتـــــــ مبــاد
شهادتـــــ بال نمی خواهـــد..حـــــــــال می خواهد
حال را پس از شهادتــــــ می دهند
نه پیش از آن...
مدیر وبلاگ : سجاد كریمى
نظرسنجی
نظر شما در مورد وبلاگ؟







نظر شما در مورد وبلاگ؟







جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :